صفای دل یعنی، در دنیا تنها یک چیز را خواستن. حالا دلِ من کرم زده ی هزاران خواسته است. بعد رسیدن به چندمین خواسته ام خسته خواهم شد؟ از خواستن چه تعدادشان پشیمان خواهم شد؟ همه رویا هایم روی هم، ارزش یک عمر زندگی ام را دارند؟

صفای دل یعنی در دنیا فقط یک چیز را خواستن. دل من آلوده ی هزاران من و صد ها توست. و تازه به جز همه ی اینها، چیزهای عمیقی هست که خواستنشان را به حیطه ی آگاهی ام وارد نمیکنم. حتی در حین به پایان رساندن این جملات حواسم پرت میشود که جواب فلان کس را زود تر بدهم، یا فلان کار را قبل ازینکه خواب آلوده شوم به پایان برسانم، همه اش روی هم با ارزش چند ساعت از عمر من برابری میکند؟

صفای دل، یعنی متمرکز بودن رو یک یا نهایتا دو چیز در زندگی. ای کاش آن دو چیز تنها تجربه ی خوشبختی و تجربه ی خوشبختی با تو بود، و نه پیچیده تر از این.
( صفا مخمود زنگ میزند و نوشته ام نا تمام میماند)
پی نوشت: آرزو کردیم ای کاش در دورانی که هنوز تلفن همراه و اینترنت وجود نداشت زندگی میکردیم.