تنهایی اساس هر رابطه است . این جمله که انسان ها تنهایی هایشان را با یکدیگر به اشتراک میگذارند، بیانگر این حقیقت است که اگر تابِ تنها بودن را نداشته باشیم و آنرا با فعالیت های احمقانه پر کنیم، در روابطمان عاجزانه باید مکالمات سطحی، رفتارهای کلیشه ای و انفجار ناگهانی هیجانات را در روابطمان بپذیریم. ما همان چیز هایی را به اشتراک میگذاریم که در تنهایی انجامشان داده ایم. نحوه ای که فرد تنهایی اش را پر میکند، به نوعی نشان میدهد که او چگونه و از راه هایی با دیگران ارتباط برقرار میکندو همچنین پاسخ به حقیقتِ این سوال که "من در تنهایی چگونه با خودم رفتار میکنم" میتواند پیش بینی کننده ی انتظارات فرد از رابطه اش باشد.