همانجا که از تلاش دست کشیده ای و منتظر هیچ پاداشی دیگر از سوی هیچ چیز نیستی و حالا اولین کتابِ شعرِ قفسه ی کتابخانه ات را برمیداری و شروع به خواندن میکنی آنهم نه از یک صفحه ی رندوم بلکه از همان صفحه ی اول. این نقطه بزرگترین دستاورد تو در زندگیست. همان جاییست که احتمال دارد آنرا بعد ها برای نسل های بعد تکرار کنی. همان نقطه ایست که شاید بعد ها کسی آنرا برای همیشه ثبت کند بدون آنکه تو از او خواسته باشی یا اینکه حتی از آن آگاه شده باشی. تو خواهی رفت و دور خواهی شد از امروز. خواه و ناخواه از امروز خاطره ای بیش برایت نخواهد ماند برای تویی که شاید آنرا به یاد آوری به خوشی و شاید نه.